:: II wojna światowa :: Kwatera Hitlera - "Wilczy Szanice" »

:: O kwaterze

Po przegranej bitwie o Anglię, Hitler rozpoczął przygotowania do wojny na wschodzie. Do ich prowadzenia potrzebny był blisko położony planowanego terenu działań wojennych jak i solidnie zabezpieczony przed bombardowaniami kompleks dowodzenia. Powstał on na terenach Prus Wschodnich, w dużym oddaleniu od ośrodków miejskich, zabezpieczony Gizyckim Rejonem Umocnionym. Wielką wadą tej lokalizacji był podmokły teren, który stwarzał problemy projektantom oraz jednostkom budowlanym oraz znacznie obniżał komfort życia osób zamieszkałych w kwaterach. Do prac budowlanych nad główną kwaterą Hitlera zwaną jako Anlage Nord, później przemianowaną na Wolfschanze (Wilczy Szaniec) przystąpiono prawdopodobnie wczesną jesienią 1940 roku. W niedługim czasie po rozpoczęciu budowy Wilczego Szańca, ruszyły kolejne prace budowlane nad kwaterami. Początkowo były to schrony dla dowództw poszczególnych rodzajów wojsk, a niedługo później dla dygnitarzy ze szczytu hitlerowskiej partii, których Hitler chciał mieć jak najbliżej siebie.

Po raz pierwszy Hitler przybył do Wilczego Szańca w dzień po uderzeniu na Związek Radziecki. Jednak z uwagi na znaczne postępy wojsk hitlerowskich w głąb Rosji, system dowodzenia okazał się zbyt oddalony od frontu. W lipcu 1942 roku Hitler przeniósł się do nowej kwatery w Wilnnicy na Ukrainie, jednakże pod koniec października, kiedy to nastąpiło załamanie się ofensywy i otoczenie wojsk niemieckich pod Stalingradem, zmuszony był ponownie powrócić do swej dawnej siedziby.

Kwatera Wilczy Szaniec zajmowała powierzchnię 800 hektarów i składała się z 3 stref bezpieczeństwa. Pierwsza strefa przeznaczona była dla najściślejszego kierownictwa III Rzeszy (Adolf Hitler, Martin Bormann Alfred Jodl i inni). W drugiej strefie znajdował się sztab łączności, siedziby ministerstwa oraz inne obiekty t.j. baraki żołnierzy, stołówki, kasyno, szpital, zaplecze sanitarne oraz gospodarcze. Trzecia strefa pełniła funkcję zaplecza i ochrony kwater. Mieściła się w niej baza paliwowa i obiekty techniczne. Cały teren wokół Wilczego Szańca otoczono polem minowym o szerokości od 50 do 200 m (po wojnie saperzy rozminowywujący teren usuneli stąd ok. 55 000 min), a od strony Kętrzyna wzniesiono jeden żelbetowy trójstrzelnicowy schron bojowy. W pozostałych miejscach rozmieszczono schrony bierne dla wartowników, zagłębione prawie całkowice w ziemi. Po dokonaniu nalotów na Elbląg i Królewiec postanowiono wzmocnić konstrukcję schronów, zwiększając grubość ścian o dodatkowe 4-6 m. Na szczytach niektórych z nich umieszczono małokalibrowe działka przeciwlotnicze.

Do Wilczego Szańca Hitler powrócił 15 lipca 1944 roku, pięć dni później odbyła się narada podczas której płk. Klaus von Stauffenberg dokonał nie udanego zamachu na życie Adolfa Hitlera. Ostateczenie kwatery dowodzenia na Mazurach przestały przełinić swą podstawową funkcję pod koniec 1944 roku. 20 listopada 1944 roku Hitler opuścił Wilczy Szaniec, który został przejęty przez 4. Armię generała Hoßbacha. W wyniku beznadziejnej sytuacji w której znaleźli się Niemcy, szef Naczelnego Dowództwa Wermachtu, Wilhelm Keitel wydał rozkaz przygotowania budynków do wysadzenia, który został wykonany 20 stycznia 1945 roku przez wycofujące się oddziały Wermachtu. Dwa dni później oddziały Radzieckie zajęły tereny Wilczego Szańca. Od 1956 roku obiekt jest udostępiony do zwiedzania.

:: Plan kwatery

- Kliknij by powiększyć :

:: Zdjęcia

- Kliknij by powiększyć :