:: II wojna światowa :: Fortyfikacje Półwyspu Helskiego :: Bateria Nadbrzeżna Schleswig-Holstein »

:: O baterii

Obiekt ten położony jest na Półwyspie Helskim, przypomina pod wieloma względami znajdującą się w okolicach Świnoujścia baterię Goeben. Ze względu na warunki terenowe, w szczególności ograniczenie spowodowane niewielką szerokością Półwyspu Helskiego, umiejscowienie tworzących ją budowli jest bardziej zwarte. Centrum dowodzenia mieściło się w 9-kondygnacyjnej wieży kierowania ogniem, położonej kilka kilometrów na północ od dworca kolejowego, ok.100 m po lewej stronie drogi Hel-Jastarnia. Jej wysokość - 35 m, zapewniała obserwację celów morskich oddalonych ok. 50 km, przy dobrej widoczności. W dolnej części wieży mieściła się kotłownia i pomieszczenia generatorów. Na znajdujących się nad nim piętrze umieszczono stanowisko dowodzenia, a na środkowych kondygnacjach znajdowały się pomieszczenia socjalne i sanitarne. Na wyższych piętrach były pomieszczenia kierowania ogniem oraz łączności.
Znajdująca się w gęstym lesie bateria była dobrze zamaskowana przed obserwacją z lądu i powietrza. Kamuflaż wykonano z sieci maskującej, która była przymocowana do czterech masztów, których betonowe fundamenty zachowały się do dnia dzisiejszego.

Magazyny amunicyjne baterii oraz stanowiska bojowe znajdują się po przeciwnej stronie drogi Hel-Jastarnia. Każda z tych budowli była w rzucie idealnym prostokątem, całkiem autonomicznym, mającym w sobie wszystkie potrzebne narzędzia służące do walki i funkcjonowania garnizonu. Główną częścia konstrukcji baterii było stanowisko wieży pancernej wraz z armatą 406 mm SK (Schiffskanone) C/34, o średnicy 28 m (początkowa była to armata okrętowa, przeznaczona do uzbrojenia nowej serii pancerników, których budowa nie doczekala się realizacji. Mogła ona raziść swymi tonowymi pociskami na odległość 53 km.), rozdzielone betonowym pierścieniem o średnicy wewnętrznej 16,8 m i grubości 2 metrów, na którym opierano zamkową część armaty ważącą łącznie 160 ton. W centrum znajduję się podstawa armaty. Od góry całe stanowisko było zamaskowane monstrualnym parasolem o średnicy 28 m.
Stanowisko armaty dzieliło na dwie części całą konstrukcję. Po prawej stronie umieszczone zostały magazyny amunicyjne pierwszej i drugiej kolejności (oddzielnie dla pocisków i ładunków) oraz dworzec kolejki wąskotorowej, dowożącej pociski z głównych magazynów. Po drugiej stronie znajdowała się część koszarowo-techniczna, pomieszczenia załogi z zapleczem sanitarnym, centrala łączności, pomieszczenia generatorów, filtrów i kotłownia. Dwa magazyny amunicyjne (każdy z nich mieścił 120 kompletów amunicji), pierwotnie połączone był z pozostałymi obiektami za pomocą kolejki wąskotorowej i znajdowały się w odległości ok. 800 m na północny-wschód od stanowisk ogniowych.
W 1942 roku kiedy na bałtyku nie było już zagrożenia dla Niemiec ze strony nieprzyjacielskiej floty nadwodnej, armaty przeniesiono na Wał Atlantycki, gdzie zostały umieszczone w schronach regionu Pas de Calais koło miejscowości Sangatte. Dwa lata później we wrześniu zdobyte przez wojska brytyjskie, zostały wraz ze swoimi nowymi stanowiskami wysadzone, a z ich resztki zasypano przy budowie tunelu pod kanałem La Manche. Obecnie na terenie baterii znajduje się Muzeum Obrony Wybrzeża.

:: Zdjęcia

- Kliknij by powiększyć :